Hermitage Amsterdam

Het museum Hermitage Amsterdam is een transformatie van een gesloten en donker verzorgingstehuis naar een open en licht en uitnodigend publieksgebouw. Het ontvangt dagelijks vele duizenden bezoekers.

De pers over De Hermitage: “Dat het een voortreffelijk gebouw is geworden, dat is al duidelijk. … De verbouwing is binnen het budget gebleven. Ook is het op tijd klaar, en dat terwijl de Hermitage is ondergebracht in een monument uit 1681, met alle beperkingen van dien. … Hier is iets gelukt wat in de publieke sector inmiddels bijna onmogelijk lijkt.” NRC – 19 juni 2009.

Wanneer een gebouw uitnodigend wil zijn, moet het interieur helder zijn en veel daglicht kunnen ontvangen. Lange zichtlijnen over de volledige breedte van 102 meter bieden steeds zicht op de lichte trappenhuizen in de buitenhoeken en bieden de bezoeker een duidelijke routing. Dubbelhoge en soms driedubbelhoge ruimtes maken het museum aan de binnenzijde ruimtelijker en lichter dan je aan de buitenzijde zou verwachten. De daklichten in de museumzalen zijn voorzien van regelbare buitenzonwering en lichtwering aan de binnenkant. Hiermee kan de hoeveelheid daglicht nauwkeurig worden afgestemd op de aanwezige collectie. Ook in het auditorium zijn rondom ramen en is een groot daklicht aanwezig. Deze kunnen verduisterd worden, maar wel op zodanige wijze dat de ruimte buiten nog steeds te ervaren is.

Toegetreden licht wordt als warmte opgeslagen en hergebruikt. Warmte en koudeopslag, alsmede het gebruik van warmtepompen zorgen voor een duurzaam energiegebruik.

Niet alleen het interieur is verrassend, ook het exterieur en vooral de positie van het gebouw in de stad is kwalitatief verbeterd.

Amstelhof was eeuwenlang een gesloten, in zichzelf gekeerd bouwblok en maakte een donkere en verwaarloosde indruk. Nu is het een actief naar de stad toegekeerd publieksgebouw: licht, uitnodigend en met een binnentuin, een oase van rust midden in de stad.

Opdrachtgever:Stichting Hermitage aan de Amstel

Inloggen op BNA

(Sluiten)